Reisverslag bezoek Sjaak 2025 van Afra 25-05 t/m 7-6
De tijd was voor mij (Afra) weer aangebroken dat ik voor de tweede keer naar Vietnam zou afreizen, om mijn broer Sjaak te bezoeken. Ondertussen is hij veroordeeld en is hij verhuisd naar Z30D, een gevangenis ten oosten van Ho Chi Minh City.
De grootste hindernissen zijn in februari en maart al genomen toen mijn broers Johan en Adrie bij hem daar op bezoek zijn geweest. Wat was ik blij en dankbaar voor hun voorbereidingen: foto’s, lijstjes, tips, beschrijvingen etc. Hierdoor was het allemaal een stuk makkelijker voor mij.
De reis naar Vietnam verliep voorspoedig, maar wel vermoeiend. Je bent bij elkaar toch zo’n 20 uur onderweg en aangezien ik niet kan slapen in een vliegtuig is dat best vermoeiend.
Voordat je door de rij van de paspoort controle heen bent, ben je zeker een uur verder, dus voordat ik in die rij ging staan eerst nog even wat VND gepind en een Vietnamese simkaart in mijn telefoon laten plaatsen. Daarna in de rij en toen kon ik ook met Thao al communiceren die stond al te wachten buiten.
Daarna samen met Thao per taxi naar het hotel waar Adrie en Johan ook hebben verbleven. Thao ging daarna naar huis want ze had het druk en ook met vrienden afgesproken. Kon ik even uitrusten van de reis.
Johan had ook allerlei plattegrondjes aan mij meegegeven met tentjes waar je in de ochtend lekkere broodjes en koffie kon halen en ook de pinautomaten stonden daarop aangegeven die zij hadden gebruikt en ook de supermarkt voor evt boodschappen te doen voor Sjaak. Ze hadden het allemaal goed voorbereid want zo alleen in zo’n enorme stad is best een dingetje.
Thao heeft me de volgende morgen opgehaald om naar het consulaat te gaan. Dat zit vlakbij het hotel en nadat ik daar klaar was ben ik aan de overkant maar even een koffie gaan drinken want Thao was even naar huis om wat formulieren halen.
Tegen de tijd dat ze terug was zou het politiebureau gesloten zijn. We waren uiteindelijk om 13:30 bij het bureau en dat was ook zo’n raar gedoe. We moesten gewoon buiten de poort op straat staan wachten nadat we ons hadden aangemeld. Uiteindelijk kwam er een man naar ons toelopen buiten bij de poort dus nog steeds en die vertelde dat we terug naar het consulaat moesten omdat we een ander formulier moesten hebben waarop stond dat Thao de vertaalster was. Ik begreep er op dat moment niet erg veel meer van.
Nadat we snel Mariska hadden ingeseind dat die het Consulaat moest mailen (alle contact met consulaat loopt via Mariska) moesten we daar erg lang op wachten en ik wilde perse dat die aanvraag die maandag ingediend werd anders zouden de bezoeken wel eens vertraging kunnen oplopen.
Uiteindelijk konden we om 15:00 uur het nieuwe formulier ophalen bij het Consulaat. Vervolgens weer naar het politiebureau zijn gereden om dit document ook af te geven. Pas toen kwam ik erachter dat al dit gedoe er toch voor zorgde dat Thao op deze manier mee naar haar vader kon om daar als vertaalster te fungeren.
Dat had ik alle consternatie niet direct begrepen, maar dit was natuurlijk heugelijk nieuws want zij heeft haar vader niet meer gezien en gesproken sinds oktober vorig jaar.
Daarna langs een aantal banken om een poging te doen om te pinnen, want dat lukte niet overal en je kan ook maar twee miljoen tegelijk opnemen, wat omgerekend iets van 75 euro is. Donderdag moet ik bijna drie miljoen hebben om de taxi naar de gevangenis af te kunnen rekenen.
De volgende twee dagen wat rustig aan gedaan en uiteindelijk in de buurt van het hotel een pinautomaat gevonden waar ik voldoende kon pinnen. Woensdag wat verse boodschappen gedaan voor Sjaak want voor het bezoek van donderdag ochtend hebben we goedkeuring gekregen. Het contact met de politie was met Thao geweest. Ook heb ik het pakket wat ik mee wil nemen afgewogen aan de overkant van mijn hotel. Johan had gezegd dat daar een wasserij voor schoenen en tassen zat met een weegschaal. En na een vriendelijk vragen mag ik daar steeds de boodschappen wegen.
Na al dat geloop door de stad heb ik ondertussen een ontstoken teen opgelopen. Heb dus bij de apotheek maar een anti bacterieel zalfje gehaald.
De nacht van woensdag op donderdag natuurlijk geen oog dicht gedaan. Eerst zat ik met mijn telefoon te klooien om hem van sluimerstand af te halen. Hij staat namelijk s’nachts altijd op stil en het lukte maar niet om hem in plaats van te trillen ook geluid te laten maken. Kwam ik er na een uur achter dat hij op vergaderstand stond pffff.
Niet geslapen en om 03:30 maar gaan douchen. Voor de zekerheid werd ik gebeld door Sam en Mariska en om 4:00 stond ik beneden.
Om 4:10 reden we weg met de taxi en om 6:30 waren we ter plaatse.
Nadat ik mijn paspoort en Thao haar ID had afgegeven konden we gaan wachten tot ongeveer 7:30 en toen gingen ze de eerste weging en controle doen en in ons geval mocht alles er in blijven. Ook bij de tweede controle mocht alles er in blijven en toen moesten we nog een klein twintig minuten wachten tot Sjaak in zicht kwam. Dan loop je naar buiten van het gebouw wat is gescheiden in het midden met fijn gaas zodat je buiten even met elkaar kan knuffelen.
Hij was heel blij en ontroerd om ons te zien! Vooral ook omdat Thao erbij was. Hij had haar lang moeten missen en was echt heel blij!
Dan ga je het gesprek aan en dat doe je in een heel hoog tempo omdat je alles wil bespreken en bang bent tijd tekort te hebben. Uiteindelijk mochten we 1,5 uur met elkaar praten en het was fijn dat we gewoon in het Nederlands konden praten.
We kwamen er op dat moment achter dat er ook een Australische Vietnamees bij hem zat. Die zat ook op het moment van ons bezoek naast hem. Volgens mijn herrinnering heet hij Dave en is de teamleider van zijn cel en die wist ons te vertellen dat zijn vriendin hem ook mocht bezoeken als ze autorisatie geven dit betekent dit dat Thao Sjaak zou mogen bezoeken in plaats van ons zodat ze de zaken voor ons waarneemt.
Af en toe vroegen de bewakers waar we het over hadden aan Thao die dan gewoon antwoorde en daarna gingen ze door met hun eigen dingetjes zoals op hun telefoon filmpjes bekijken.
Sjaak had 10 minuten voordat hij bij ons kwam aanlopen pas gehoord dat hij bezoek had. Echt heel vreemd en naar, zo kan hij zich nooit op ons bezoek voorbereiden en verheugen.
Hij is verhuisd naar een andere cel wel met nog steeds 30 personen maar wel rustigere mensen waar hij het beter mee kan vinden. Ook vertelde hij dat hij al 11 weken niet hoeft te werken dit vanwege de handelsverdragen die op de wereld voor nogal wat onrust zorgen (hij is er blij mee) Wel is hij weer afgevallen want het eten is er abominabel slecht hij weegt nu nog maar 78 kg.
Ook is hij heel blij met alle post die hij heeft gekregen. Hij had brieven van ooms en tantes gekregen kaartjes van mij en ook van andere familieleden en daar is hij heel blij mee. Alle post komt volgens ons ook aan. Ook mocht ik tijdens het bezoek de boeken die ik nog extra in mijn eigen tas had en eten nog in zijn pakket doen dus was de max aan kg ver overschreden maar het deerde hun niet.
Ook hebben we te horen gekregen dat er voor het bezoek de limiet van de 5kg die je mee mag nemen is verhoogd naar 6 kg. Zowel het pakket met de post als het vers pakket mag beide 6 kg bedragen. Toen was het eerste bezoek voorbij en loopt hij terug met zijn boodschapjes. Een moeilijk moment.
We zijn nog even langs de boodschappen man geweest (soort kiosk)om wat extra boodschappen voor hem daar te bestellen wat pakjes drinken twee gebraden kippen en een zak broodjes.
Om twaalf uur was ik terug in mijn hotel
Toen was er een beetje rust in mijn hoofd. Eerst rustig alles laten bezinken een broodje voor lunch gegeten en daarna de familie thuis gebeld want die zaten ook vol spanning te wachten hoe het was verlopen.
De nachten die daarop volgde kon ik ten minste redelijk slapen de spanning van de eerste keer was eraf.
De dagen die dan volgen doe ik rustig aan en ga mijn voeten en handen een behandeling geven bij een salon in de straat dat kost me wel het grote bedrag van 5 euro
Op zondag 1 juni kwam Thao me halen en zouden we boodschappen voor Vinh (Nederlandse Vietnamees)en Sjaak halen.Sjaak had haar intussen ook gebeld (dat mag 1 keer per maand ) met wat dingen die hij graag wilde ontvangen zoals een note book ,pennen en nieuwe cross dit gingen we dus halen en gelijk wat verse producten voor in het pakket van Vinh wat Thao maandag heeft verstuurd. Ondertussen ging ik maandag ochtend naar het consulaat om weer een nieuwe brief te halen voor het politie bureau.
Middags kwam Thao me halen om naar het politie bureau te gaan en hebben we eerst in een restaurant de befaamde PHO gegeten dat is het meest belangrijke gerecht van Vietnam dat eten ze denk ik op elk moment van de dag het is een rijk getrokken bouillon met knoedels en vlees erin (ik had kip)en allerlei groenten en kruiden erdoor, wel erg lekker.
In de avond heb ik bij een steakrestaurant gegeten dat was erg lekker. Het restaurant zit in de straat aan de overkant van het hotel en daar heb ik trouwens de meeste keren gegeten.Ook zit er een Indisch restaurant en een lekker springroll restaurant en heerlijke bahn mi dat zijn speciale Vietnamese broodjes.
Voor mijn ontbijt haalde ik vaak yoghurtjes bij de 7 eleven en wat fruit bij een stalletje dat naast mijn koffieshop (Wills Coffee) was heerlijke cappuccino en ice koffie
De volgende dag stond er weer een bezoek geplant Weer om 3:30 uit mijn bed Thao had deze keer ook in het hotel geslapen en dat ik beneden kwam stond de taxi al klaar deze was nog sneller als de vorige we zijn nl om 4:00 vertrokken en waren om 5:30 al ter plaatse.
Daar werd bij de eerste controle de gerookte zalm, knakworst, Engelse drop en de huisgemaakt worstjes van Thao uit het pakket verwijderd.
We hebben de drop in een doorzichtige plastic zak gedaan en gevraagd of het zo wel mocht maar dat mocht op die manier ook niet en ipv die producten heb ik er nog wat National geographics ( die hij heel erg informatief vind) in gedaan dat mocht dan weer wel en zo kwam ik toch aan de kilo’s
Ook bij de tweede controle mocht de drop niet
Bij de omhelzing met het begroeten kreeg ik een stiekeme brief in mijn handen gedrukt met daarin het telefoonnummer van de vriendin van Dave.
(de Australiër) Tijdens het gesprek heb ik hem verteld over de drop en ik moest het maar gewoon in de tas doen want bij de derde controle zijn ze veel coulanter zei hij, het was een stuk drukker dan de eerste keer en ook was er veel bezoek met kinderen waardoor het nog drukker was.
Ik vroeg aan hem als hij toch pennen mocht hebben of hij dan ook sudoku boekjes wilde hebben dat wilde hij heel graag
Hij vertelde dat we voorlopig geen pakket meer hoeven te sturen naar Vinh omdat hij contact heeft gezocht met zijn zuster en dat die een pakket voor hem zal sturen. Ook vertelde hij dat we de volgende keer als we hem bezoeken dat zowel in de ochtend en in de middag zal mogen dus twee keer op een dag wel maar met 1 boodschappenpakket. Hiervoor moet er een speciaal formulier worden aangevraagd bij de gevangenis. Deze keer duurde het bezoek maar een uur omdat er na ons nog een shift kwam.
En dan is daar weer het moment van afscheid nemen, wat elke keer toch ontzettend moeilijk is omdat je hem in die erbarmelijke omstandigheden achterlaat waar hij het verschrikkelijk vindt en er elke keer maar weer naar vraagt om overplaatsing te krijgen naar Nederland.
Na het afscheid nog wat extra boodschappen bij de kantine gedaan. Wat kip, drinken en broodjes en dan de terugweg aanvaard. Om 11:00 uur was ik weer in het hotel.
Daarna gelijk de stad ingelopen om op zoek te gaan naar sudoku boekjes dat was nog niet zo eenvoudig maar uiteindelijk gevonden en die nog in zijn pakket gedaan wat al klaar stond om op de post te doen. Deze gaat Thao volgende week versturen.
De laatste dag rustig aan gedaan. Wat koffie gedronken en broodje kip gegeten en in de avond kwam Thao me halen om samen te gaan eten. Dit keer hebben we rijstflensjes gegeten die je zelf kan vullen, ook erg lekker.
De volgende ochtend werd ik om 6:30 opgehaald door de taxi om naar huis te vliegen. Mijn vliegtuig vertrekt keurig op tijd en zoals altijd weer een emotioneel moment ,omdat je weet dat je je broer daar achterlaat in vreselijke omstandigheden. Tot volgend jaar maar weer…..
